Ang Unang Gabi ng Pag-uwi Batch -11 (Kuwait Repatriation)

Mga kapwa ko OFW na may hawak na travel pillow, mga bagaheng nag-aabang, at ang karatula ng “BUS-4” sa pader.

Ang Atmosphere sa Waiting Area (Ang Bigat at Gaan ng Paghihintay)

May kakaibang ingay ang katahimikan sa silid na ito. Dito sa waiting area, bawat mukha ay may bitbit na sariling kwento, mga kwento ng puyat, pagod, at mga sakripisyong madalas ay sa sarili lang natin sinasabi. Nakaupo, naghihintay, bitbit ang mga bagaheng naglalaman ng mga huling alaala ng Kuwait. Pero sa gitna ng pagod sa mahabang proseso, may ibang klase ng liwanag sa mga mata ng bawat isa ngayon. Hindi ito ang karaniwang pagod pagkatapos ng shift; ito ang pagod ng taong alam na sa wakas… pauwi na.

Ang mga Bayani sa Times Square Hotel.

Mga staff sa front desk na may ngiti sa mukha habang may hawak na mga papel, ang pag-abot ng mga pagkain/packed meals sa mga OFW, at ang aktwal na pagbubuhat o pag-aayos ng mga mabibigat na maleta.

Sa gitna ng pagod at kaba ng bawat dumarating na OFW, may mga mukhang sumalubong sa amin na nagbigay ng kapanatagan. Ang mga staff at front desk ng Times Square Hotel. Sa kabila ng bulto ng mga taong dumarating, walang bakas ng pagod sa kanilang pag-asikaso. Sila ang mga kamay na walang reklamo sa pagbubuhat ng aming mabibigat na maleta, at sila rin ang nag-abot ng mainit na pagkain na tila ba nagsasabing, ‘Kunting tiis na lang, ligtas na kayo.’ Sa mundong madalas ay mabilis at walang pakialam, ang kanilang simpleng malasakit at serbisyo ang nagsisilbing unang yakap ng pag-asa para sa aming mga naghahandang umuwi.

Ang mga Bagong Kaibigan sa Silid room 402

nagtatawanan, nagkukuwentuhan habang kumakain, o simpleng nag-aayos ng gamit na magkatabi. Ipakita ang magaan na enerhiya sa loob ng silid.

Sinasabing sa oras ng kagipitan o malaking pagbabago, doon mo makikilala ang mga taong magpapagaan ng iyong dalahin. Mapalad ako na sa maikling panahong ito, mga roommate na mababait, may respeto, at madaling pakisamahan ang aking nakasama. Sa loob ng apat na sulok ng kwartong iyon, hindi lang espasyo ang aming pinagsaluhan, kundi pati na rin ang mga kwento, tawanan, at parehong pananabik na makauwi. Ang kanilang magandang pakikitungo ang naging paalala na sa bawat dulo ng isang mahirap na yugto, palaging may mga taong ipapadala ang tadhana upang hindi mo maramdamang nag-iisa ka.

Proseso at Pag-gabay (Ang Tulay ng OWWA at DMW)

Mga kawani na mga naka asul na sumbrero ng OWWA/DMW, pag-aayos ng mga dokumento, at ang paggabay ng mga opisyal sa pila.

Hindi madali ang proseso ng paglisan, lalo na kapag napapaligiran ka ng kawalan ng katiyakan. Ngunit sa gabing ito, ang takot ay napalitan ng direksyon. Sa tulong ng Repatriation Program ng OWWA at DMW, unti-unting naging malinaw ang landas pabalik sa sariling bayan. Ang bawat asul na sumbrerong nakikita ko sa paligid ay paalala na hilndi kami nag-iisa sa huling yugto ng biyaheng ito. Mula sa pag-asikaso ng mga papel hanggang sa pag-gabay sa amin sa pila, sila ang naging tulay upang ang pangarap naming pag-uwi ay maging isang makatotohanan.

Ang Transisyon (Ang Pagpikit at Pagbuka ng Bagong Kabanata)

Para sa akin, ang gabing ito ay higit pa sa pisikal na paglipat ng bansa. Ito ang opisyal na tuldok sa mga gabing walang tulog at sa buhay na nakasanayan ko sa nakalipas na mga taon. Isang malaking pagsasara. Habang papalapit ang oras ng pagsakay sa bus, hinahayaan ko ang aking sarili na bitawan ang mga luma kong dalhin, upang magkaroon ng espasyo ang mga bagong pangarap. Isang kabanata ang natatapos ngayong gabi sa Kuwait. Sa aking pagpikit sa biyaheng ito, alam kong sa aking paggising, isang bagong simula naman ang aking sasalubungin sa lupang sinilangan.