Ang Mainit na Pagsalubong sa Amin ng mga kawani ng OWWA/DMW sa Sumo Hotel, Al Khobar Saudi Arabia.

Matapos ang napakahabang oras ng pag-aantay sa border at ang nakapapagod na biyahe sa kalsada (by land), tila ba bawat kilometro ng disyerto ay nagpabigat sa aming mga katawan at isipan. Ang repatriation ay hindi biro—ito ay halo-halong emosyon ng pagod, pangamba, at pananabik. Ngunit ang lahat ng bigat na iyon ay tila biglang napawi nang sa wakas ay makarating kami sa aming destinasyon: ang Sumo Hotel sa Al Khobar.

Ang pagbaba pa lang namin ng sasakyan ay naging simula ng isang kwentong hindi ko malilimutan—isang kwento ng tunay na kalinga para sa mga OFW.

Ang Salubong na May Kasamang Kalinga

Madalas nating naririnig ang mga negatibong kwento sa abroad, kaya naman napakahalagang isulat at ipagmalaki ang mga sandali kung kailan nararamdaman natin ang tunay na kalinga ng ating pamahalaan.​Pagdating na pagdating namin sa Sumo Hotel, sinalubong kami ng mga kawani mula sa OWWA (Overseas Workers Welfare Administration) at DMW (Department of Migrant Workers). Hindi lang sila basta tumayo doon para mag-tsek ng pangalan; naramdaman namin ang kanilang aktibong pagtulong mula sa unang minuto.

Bayanihan sa Pagbuhat ng Bagahe: Sila mismo ang nagkusang tumulong sa pagbubuhat ng aming mga mabibigat na bagahe. Sa mga OFW na physically at mentally exhausted mula sa biyahe, ang simpleng pag-alalay na ito sa aming mga gamit ay napakalaking bawas sa isipin.

Pagkain para sa Nagugutom na Katawan: Agad din silang namahagi ng pagkain at inumin. Matapos ang mahabang biyahe kung saan limitado ang pagkakataong kumain nang maayos, ang bawat subo ng pagkaing iniabot nila ay tila nagbalik ng lakas ng aming mga katawan.

Higit sa Pagkain, Ang Pakiramdam ng Pagiging Ligtas.

Sa likod ng mga ngiti at pag-asikaso ng mga staff ng OWWA at DMW sa Sumo Hotel, may mas malalim na mensaheng nakarating sa aming mga puso.

“Huwag kayong mag-alala, nandito na kayo, at ligtas na kayo.”​

Para sa isang content creator na naghahanap ng mga kwentong may lalim, ang eksenang ito sa lobby ng hotel ay parang isang pelikula. Ang mga pagod na mukha ng mga kabayan na unti-unting napapalitan ng ngiti habang inaabutan ng pagkain, at ang walang pagod na pag-asikaso ng mga opisyal—ito ang tunay na diwa ng serbisyong may puso.

Ang Kwarto: Isang Kanlungan ng Pagpapahinga

Matapos ang pormal na pag-asikaso sa lobby, iniabot na sa amin ang susi ng aming silid. Sa pagbukas pa lang ng pinto, tila ba gumaan ang hangin. Ang sumalubong sa amin ay isang napakaginhawang kwarto—malamig, malinis, at may malalambot na kama na tila nag-aanyaya sa aming pagod na katawan.​Sa bawat higit ng hininga habang nakahiga, dahan-dahang natunaw ang bigat ng mahabang biyahe sa kalsada at ang tensyon mula sa border. Sa mga oras na iyon, ang simpleng kama at tahimik na silid ay hindi lang basta tuluyan; ito ay naging isang sagradong kanlungan kung saan sa wakas ay pwedeng magbaba ng sandata ang isang OFW. Doon namin naramdaman na pagkatapos ng lahat ng aberya at pag-aantay, narito na kami sa lugar kung saan maaari naming bawiin ang lakas na nawala sa amin.

Isang Pasasalamat

Ang blog post na ito ay isang simpleng pasasalamat sa mga bayaning nasa likod ng repatriation program. Sa mga staff ng OWWA, DMW, at sa pamamahala ng Sumo Hotel sa Al Khobar, salamat sa paggawang tahanan ng isang pansamantalang tuluyan. Salamat dahil sa gitna ng aming transition, ipinaramdam ninyo na hindi kami nag-iisa.​Ang biyahe ay maaaring naging mahaba at puno ng aberya sa border, ngunit ang pagtatapos nito sa Al Khobar ay nag-iwan ng paalala: sa dulo ng bawat mahabang biyahe, may kapayapaan at ginhawang nag-aantay.