Sa Pagitan ng Dalawang Hangganan: Isang Kwento ng Aberya at Malasakit sa Kuwait-Saudi Border
Ang pagbiyahe ng cross-border, lalo na para sa ating mga OFW dito sa Gitnang Silangan, ay madalas na puno ng pananabik. Isang pagkakataon na makakita ng bagong tanawin, makasama ang mga kaibigan, o tumawid patungo sa isang bagong yugto ng trabaho. Ngunit sa isang iglap, ang mahabang kalsada at ang mainit na buhangin sa border ay pwedeng maging saksi sa isang hindi inaasahang pagsubok.Kamakailan lang, sa aming paglalakbay patungong Saudi Arabia, isang hindi inaasahang pangyayari ang nagpatigil sa aming mundo sa mismong boundary ng Kuwait at Saudi.
Ang Biglang Paghinto ng Oras.
Nasa kalagitnaan kami ng proseso sa immigration nang ma-hold ang isa nating kababayan. Sa mga ganitong pagkakataon, ang komportableng biyahe ay biglang napapalitan ng kaba at kalituhan. Lumabas sa system ng immigration na mayroon siyang kailangang bayaran—isang obligasyon na hindi naman niya aakalaing magiging hadlang sa kanyang pagtawid.Ang mas masakit na katotohanan sa border? May mga multa o legal fees na hindi pwedeng bayaran on-the-spot sa counter ng immigration. Gaano man kahanda ang iyong bulsa sa sandaling iyon, ang batas ay batas: kailangan itong i-settle at bayaran mismo sa korte sa loob ng bansa.Dahil dito, ang mabilis sanang pagpasok sa Saudi ay naantala. Ang mga minuto ay naging oras, at ang oras ay naging mahabang panahon ng pag-aantay sa gitna ng proseso ng repatriation.
Sa Gitna ng Pag-aantay: Isang Pagninilay.
Madaling mawalan ng pag-asa kapag naipit ka sa isang sitwasyong wala kang kontrol. Bilang mga banyaga sa ibang bansa, ang border ay maaaring maging isang napakalungkot at nakakatakot na lugar. Habang nakaupo kami doon, pinapanood ang takbo ng oras at ang mabagal na usad ng mga papel, isang mahalagang aral ang pumasok sa aking isipan.
”May mga bagay sa buhay na hindi natin kontrolado—tulad ng takbo ng batas, ang higpit ng immigration, at ang biglaang aberya. Ang tanging kontrolado natin ay kung paano tayo tutugon: sa pamamagitan ba ng galit, o sa pamamagitan ng pasensya at malasakit?”
Sa kabila ng pagkaantala ng aming biyahe, mas nangibabaw ang lungkot at pag-aalala para sa ating kababayan. Sa mga sandaling iyon, ang pagdamay at ang simpleng pagsama sa kanya sa mahabang oras ng pag-aantay ang naging pinakamalaking suporta na maibibigay ng kapwa Pilipino. Ang “Bayanihan” ay hindi nawawala, kahit saang sulok ng mundo tayo mapadpad.
Mga Mahalagang Aral Para sa mga Bumabiyaheng OFW.
Ang karanasang ito ay isang paalala para sa ating lahat. Para hindi maging traumatic ang iyong cross-border travel, narito ang ilang mahahalagang bagay na dapat tandaan:
I-clear ang Record Bago Bumabiyahe: Huwag umasa sa tsamba. Bago magplano ng biyahe palabas o patawid ng bansa, siguraduhing i-check ang iyong record sa Ministry of Interior (MOI). Tiyaking walang active cases, travel ban, o natitirang utang o multa na nakakabit sa iyong pangalan.
Huwag Umasang Mareresolba sa Border ang Legal na Isyu: Kung may nakaraan kang court case o financial obligation, siguraduhing hawak mo ang opisyal na Court Clearance bago ka pumunta sa immigration. Ang mga opisyal sa border ay tagapatupad lang ng system; wala silang awtoridad na mag-alis ng selyo ng korte.
Magbaon ng Ekstrang Pasensya at Resources: Kung bibiyahe sa pamamagitan ng lupa, laging magdala ng sapat na pagkain, tubig, at powerbank. Ang aberya sa border ay hindi natatapos sa loob ng tatlumpung minuto; maaari itong tumagal ng buong araw.
Ang bawat biyahe ng OFW ay may kalakip na kwento. Ang ilan ay masaya, ang ilan naman ay puno ng hamon. Ang nangyari sa border na iyon ay paalala na sa likod ng mga modernong sistema at mahigpit na batas, may mga kwento ng tao—mga kwento ng pagsisikap, pagkakamali, at higit sa lahat, ang walang kapantay na tibay ng loob ng Pilipino sa harap ng aberya.Ligtas na paglalakbay sa ating lahat, at nawa’y laging maging gabay natin ang tamang kaalaman at pagmamalasakit sa isa’t isa.
